Είμαστε εντάξει τώρα;


Ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ήταν ιδιαίτερα βαρύς: βροχές, καταιγίδες και σφοδρές χιονοπτώσεις είχαν ντύσει στα λευκά σχεδόν ολόκληρη την ορεινή Ελλάδα. Ο ερχομός όμως της άνοιξης, τα πρώτα χελιδόνια, οι ανθισμένες κουτσουπιές, τα καταπράσινα λιβάδια και τα γάργαρα ρυάκια από τα χιόνια που λιώνουν, αν μη τι άλλο σου ανοίγουν την όρεξη και για εκδρομούλες! Η αργία της 25ης Μαρτίου έπεφτε τότε ημέρα Τρίτη, οπότε τη Δευτέρα τα παιδιά θα είχαν να κάνουν μόνο τη σχολική γιορτή. Ε δεν ήθελε φιλοσοφία, εννοείται ότι θα το κάναμε τετραήμερο! Συνεννοούμαστε με μία ακόμη οικογένεια και ξεκινάμε Σάββατο πρωί επτά άτομα να γνωρίσουμε τις ομορφιές του Ν. Σερρών. Το πρόγραμμα αρχικά περιλαμβάνει πέρασμα από την αρχαία Αμφίπολη και επίσκεψη στο περίφημο Σπήλαιο Αλιστράτης, ένα από τα ωραιότερα και μεγαλύτερα της πατρίδας μας. Στη συνέχεια μετάβαση για διαμονή στη Λίμνη Κερκίνη και τέλος στάση μέσα στην "πόλη του ακανέ" για να δούμε το Μπεζεστένι, την κοιλάδα των Αγ. Αναργύρων και την Ακρόπολη (το λεγόμενο "Κουλά").

Η ανάβαση στον Κουλά αποτελεί μεταξύ άλλων και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να απολαύσεις με πανοραμική θέα σχεδόν ολόκληρη την πόλη των Σερρών. Στο ψηλότερο σημείο της ακρόπολης έχει χτισθεί ένα καλαίσθητο χαμηλό κτήριο, το οποίο ο Δήμος εκμισθώνει με πλειστηριασμό σε διάφορους επιχειρηματίες. Αυτοί συνήθως απ' ό,τι μάθαμε το δουλεύουν είτε σαν εστιατόριο είτε σαν καφέ μπαρ αναψυκτήριο είτε και τα δύο μαζί.

Έχει πλέον μεσημεριάσει για τα καλά και η επταμελής παρέα αποφασίζει να καθίσει σε τούτο το εστιατόριο για φαγητό. Οι περιηγήσεις, οι περίπατοι και οι ξεναγήσεις μας έκαναν να ξελιγωθούμε από την πείνα!

Μόλις μπαίνουμε στην αίθουσα μας υποδέχεται ένας σερβιτόρος και μας ρωτά εάν έχουμε κλείσει τραπέζι. Του απαντούμε αρνητικά και αμέσως μετά μας ρωτά πόσα άτομα είμαστε συνολικά. Του εξηγούμε ότι είμαστε επτά και κατευθείαν μας οδηγεί με σβέλτες κινήσεις σε ένα μεγάλο στρόγγυλο τραπέζι "ροτόντα" για οκτώ.

Ο σερβιτόρος αυτός ήταν (όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του άλλωστε...) καλοντυμένος, με μαύρο κοστούμι, λευκό πουκάμισο και μαύρη γραβάτα. Διέφερε όμως από τους άλλους στην... ηλικία: έμοιαζε να είναι 80 και... βάλε ετών! Ήταν κοντούλης, μικροκαμωμένος, πολύ αδύνατος και ελαφρώς καμπούρης. Είχε φαλακρίτσα και λιγοστό κάτασπρο μαλλί στους κροτάφους. Στα μάτια φορούσε γυαλιά με πολύ χοντρούς φακούς, πιθανόν πρεσβυωπίας. Παρόλ' αυτά στη δουλειά του ήταν ευγενέστατος και ταχύτατος, έτρεχε μέσα - έξω ασταμάτητα.

Μόλις καθόμαστε στο τραπέζι, τα κουτσομπολιά και οι εικασίες για τον εν λόγω σερβιτόρο δίνουν και παίρνουν:

- Ρε παιδιά, τι είναι τούτος! Πώς γίνεται και εργάζεται ακόμη; Πόσων ετών τον κόβετε;
- Εγώ λέω γύρω στα 75.
- Βρε, δε λες 80, νά 'σαι μέσα;
- Ρε παιδιά αφήστε τον άνθρωπο, τη δουλειά του κάνει, μπορεί να είναι και 90, τι σημασία έχει, αφού μέχρι στιγμής είναι άψογος!
- Πράγματι, τρέχει σαν δεκαοχτάρης!

Ο "αρχηγός" της παρέας μας όμως (που είναι και λιγάκι... ιδιότροπος και ευερέθιστος) διαφωνεί:

- Μπα, δεν βλέπω να τα καταφέρνει ο παππούς... Ας ελπίσουμε να μας πάρει παραγγελία κάποιος νεότερος!
- Βρε φίλε χτύπα ξύλο, θα τον ματιάσεις το χριστιανό...

Έρχεται λοιπόν ο "παππούς", μας μοιράζει επτά τιμοκαταλόγους και ευθύς αμέσως με κινήσεις ταχυδακτυλουργού μαζεύει από το τραπέζι το όγδοο σερβίτσιο - πιάτα, μαχαιροπήρουνα, ποτήρια και πετσέτες. Ο "αρχηγός" τον παρακολουθεί έκπληκτος με το στόμα ανοιχτό... Οι υπόλοιποι της παρέας βλέποντας το όλο σκηνικό σφίγγονται με χίλια ζόρια να μη σκάσουν στα γέλια! Φεύγει ο σερβιτόρος φορτωμένος και τρέχει προς την κουζίνα. Σπεύδουν όλοι να ψέξουν τον "αρχηγό":

- Τι τον κοιτάζεις έτσι; Σαΐνι είναι...
- Ναι ρε παιδιά, δεν αντιλέγω, αλλά να, έχω μια προαίσθηση ότι θα μας τα κάνει μούσκεμα... 
- Μπα στην ευχή σου, να δαγκώσεις τη γλώσσα σου!
- Εδώ είμαστε και θα με θυμηθείτε! Αμ, το άλλο, πού το βάζετε; Τόση ώρα εδώ μέσα προσπαθώ να σκαρφιστώ πώς να τον φωνάζω κι έχουν σπάσει τα νεύρα μου!
- Τι εννοείς;
- Τι δεν καταλαβαίνετε; Αν ήταν κάποιος άλλος θα σήκωνα το χέρι μου και θα φώναζα "σε παρακαλώ νεαρέ"...

Αφού λοιπόν η παρέα το ρίχνει για λίγο στην ανάγνωση, ακολουθεί ένας ολιγόλεπτος διάλογος για να συμφωνήσουμε στα ορεκτικά και τις σαλάτες. Ταυτοχρόνως οι συμπαθείς μαμάδες ως συνήθως παλεύουν να πείσουν τα τρία πιτσιρίκια να παραγγείλουν μεταξύ τους τρία διαφορετικά πιάτα. Όχι δηλαδή μόνο "μπιφτέκι με τηγανητές πατάτες" επί τρία. Οι διαπραγματεύσεις τελικά έχουν αίσιο τέλος κι έτσι κλείνουμε τους τιμοκαταλόγους. Ο "αρχηγός" σηκώνει το κεφάλι του ψηλά και αναζητά με το βλέμμα αριστερά και δεξιά του τον "παππού". Εις μάτην... Ο σερβιτόρος στέκεται ήδη όρθιος ακριβώς πίσω από την πλάτη του "αρχηγού". Σκύβει ελαφρώς το κεφάλι του και με το χαμόγελο στα χείλη ρωτάει:

- Με ζητήσατε κύριε;
- Α ναι, είμαστε έτοιμοι, σε ποιον θα δώσουμε την παραγγελία;
- Παρακαλώ κύριε!

Ο "αρχηγός" κοιτάζει με καχυποψία τον σερβιτόρο από την κορφή ως τα νύχια και αποκρίνεται:

- Εννοώ να παραγγείλουμε...
- Ορίστε κύριε, σας ακούω...
- Μα... δεν βλέπω να κρατάτε κάποιο μπλοκάκι!

Πράγματι, ο σερβιτόρος ούτε μπλοκάκι παραγγελίας έχει στα χέρια του, ούτε βέβαια και κάποιο σύστημα ασύρματης παραγγελιοληψίας. Δεν χάνει όμως την ψυχραιμία του, εξακολουθεί στο ίδιο τέμπο, ετοιμόλογος και με το ίδιο πάντα χαμόγελο:

- Παρακαλώ κύριοι, σας ακούω, πείτε μου τι επιθυμείτε και θα σας το φέρω το συντομότερο!

Ο "αρχηγός" αρχίζει να εκνευρίζεται:

- Μας δουλεύετε κύριε; Τις περισσότερες φορές που καθόμαστε κάπου για φαγητό, παρόλο που μας παίρνουν γραπτή παραγγελία, στο τέλος κάνουν λάθη, φέρνουν άλλα αντ' άλλων κλπ. Εσείς είστε τόσο ατσίδας που χωρίς να τα γράψετε θα τα φέρετε σωστά;

Ο σερβιτόρος ατάραχος επιμένει στο ίδιο τροπάριο:

- Σας παρακαλώ κύριε, με προσβάλλετε! Ξέρω τη δουλειά μου!
- Ώστε έτσι ε;

Από τους υπόλοιπους της παρέας, άλλος γελάει από μέσα του, άλλος έχει κρυφτεί κάτω απ' το τραπέζι, άλλος έχει κοκκινίσει από ντροπή, άλλος έχει φύγει τρέχοντας για την τουαλέτα κ.ο.κ.

- Μία τυροκροκέτες...
- Μάλιστα κύριε!
- Μία μελιτζανοσαλάτα...
- Μάλιστα! Μήπως θέλετε να βάλουμε και ψιλοκομμένο σκορδάκι;
- Βάλτε λίγο, στην άκρη του πιάτου!
- Ευχαρίστως!
- Δύο μερίδες πατάτες τηγανητές...
- Πολύ ωραία... Μήπως θέλετε να βάλουμε από πάνω και τριμμένο κεφαλοτύρι;
- Βάλτε και κεφαλοτύρι!
- Τέλεια!
- Μία χωριάτικη σαλάτα...
- Ευχαρίστως!
- Μία ντολμαδάκια...
- Βεβαίως!
- Μία μανιτάρια γεμιστά...
- Μάλιστα!
- Μία σπαγγέτι αλά καρμπονάρα....
- Ωραία...
- Ένα σουβλάκι χοιρινό...
- Μάλιστα κύριε!
- Ένα μπιφτέκι γεμιστό...
- Πολύ ωραία...
- Ένα κοτόπουλο φιλέτο...
- Μάλιστα...
- Μία αρνάκι φρικασέ...
- Δυστυχώς έχει τελειώσει! Από έτοιμα να σας προτείνω ή το χοιρινό πρασοσέλινο, ή το μοσχαράκι κοκκινιστό ή το σπεντζοφάι...
- Ένα σπεντζοφάι...
- Βεβαίως!
- Κι ένα ψαρονέφρι για μένα καλοψημένο...
- Όπως επιθυμείτε κύριε! Τι θα πιείτε;
- Ένα ξινόμαυρο Αμυνταίου...
- Ωραία...
- Μία κόκα κόλα και τρεις πορτοκαλάδες!
- Βεβαίως!
- Αυτά προς το παρόν!
- Αμέσως κύριε!

Και φεύγει τρέχοντας σαν το Βέγγο. Οι υπόλοιποι έχουν κατουρηθεί στα γέλια! Ο "αρχηγός" αγέλαστος μονολογεί:

- Για να δούμε τώρα πόσα απίδια χωράει ο σάκος του!

Μέσα σε ένα λεπτό έρχεται φουριόζος και μας αφήνει ένα πανεράκι με ψωμί, ένα μπουκάλι νερό, το κρασί και τα αναψυκτικά. Βγάζει από την τσέπη του το ανοιχτήρι, ανοίγει τα μπουκάλια και μας σερβίρει κρασί! Δοκιμάζουμε και εγκρίνουμε. Φεύγει πάλι σφαίρα. Οι γυναίκες της παρέας έχουν μείνει άφωνες:

- Παιδιά ο παππούς είναι απίστευτος. Επαγγελματίας!

Ο δύσπιστος "αρχηγός" εξακολουθεί να έχει ενδοιασμούς:

- Μη βιάζεστε, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της...
- Αμάν βρε γκρινιάρη!

Σε πέντε λεπτά ο "παππούς" έρχεται πάλι φορτωμένος με ένα μεγάλο δίσκο:

- Ορίστε κύριοι τα ντολμαδάκια σας, η μελιτζανοσαλάτα και η χωριάτικη. Καλή σας όρεξη!

Και συνεχίζει αφήνοντας άλλα πιάτα σε κάποιο από τα διπλανά τραπέζια. Σε τρία ακόμη λεπτά ξαναγυρίζει:

- Ορίστε και οι τυροκροκέτες και τα μανιτάρια και οι τηγανητές πατάτες!

Φεύγει και πάλι τρέχοντας και επιστρέφει σε πέντε λεπτά:

- Μακαρονάδα, σπεντζοφάι, σουβλάκι, μπιφτέκι και κοτόπουλο. Καλή σας όρεξη!

Και εξαφανίζεται πάλι τρέχοντας με χίλια...

Ο "αρχηγός" πυρ και μανία:

- Είδατε που σας τά 'λεγα; Όλα τα γκαρσόνια ίδια είναι! Ήταν δυνατόν εγώ να κάνω λάθος; Φαινόταν από μακριά ότι ο γέρος έχει αλτσχάιμερ! Ορίστε, κοιτάξτε! Πού είναι το ψαρονέφρι μου; Το ξέχασε!

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του και ο "παππούς" καταφθάνει και πάλι στο τραπέζι μας με το ψαρονέφρι ανά χείρας, το οποίο εναποθέτει με ευλάβεια μπροστά στον έκπληκτο "αρχηγό". Ο τελευταίος, αφού μένει άναυδος για μερικά δευτερόλεπτα, πιάνει το πηρούνι και το μαχαίρι και αρχίζει να τεμαχίζει σιωπηλός το ψαρονέφρι του. Οπότε ο σερβιτόρος με ένα πλατύ μειλίχιο χαμόγελο σκύβει βαθειά, ούτως ώστε το πρόσωπό του να έρθει μπροστά στο πρόσωπο του "αρχηγού" και τον ρωτά:

- Είμαστε εντάξει τώρα;

Κόκκαλο ο αρχηγός....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΡΟΣΟΧΗ: πριν σχολιάσετε, παρακαλούμε διαβάστε τους "κανόνες σχολιασμού", που βρίσκονται στο δεξί άκρο της οθόνης, στην ενότητα "Σχετικά με μας".